Φρίντα Κάλο και Ντιέγκο Ριβέρα: Ο καταστροφικός έρως στο Netflix
Τα πρόσωπα της Φρίντα Κάλο και του Ντιέγκο Ριβέρα έχουν χαραχθεί στη συλλογική μνήμη όλου του κόσμου, από τα μουσεία μέχρι τους τοίχους των πόλεων. Ο έρως τους έχει μυθοποιηθεί εδώ και δεκαετίες, σαν ένα σύγχρονο δράμα που παραπέμπει στα παλαιά αρχαία πάθη, εκεί όπου οι θεοί και οι ήρωες έπλεκαν τις μοίρες τους με αδιάσπαστους δεσμούς. Ωστόσο, σύμφωνα με τη δημιουργική ομάδα της επερχόμενης σειράς του Netflix, η αληθινή ιστορία αυτών των θρυλικών Μεξικανών καλλιτεχνών παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, κρυμμένη πίσω από το είδωλο.
Έρως, πάθος, πόλεμος
Ο γίγαντας του streaming ετοιμάζει ένα νέο δράμα που επικεντρώνεται στην παθιασμένη και συχνά καταστροφική σχέση μεταξύ της Κάλο και του Ριβέρα. Αν και το έργο βρίσκεται στο στάδιο της συγγραφής, οι Μεξικανοί σκηνοθέτες Πατρίσια Ρίγκεν και Γκαμπριέλ Ρίπσταϊν έχουν ήδη μια σαφή εικόνα, όπως αναφέρει η εφημερίδα EL PAÍS. Στόχος τους δεν είναι ένα ακόμη παραδοσιακό ιστορικό δράμα γεμάτο προβλέψιμες αφηγήσεις, αλλά η απογύμνωση δεκαετιών μυθοποίησης. Θέλουν να αποκαλύψουν τους πολύπλοκους ανθρώπους πίσω από τους θρύλους, τους ανθρώπους που πάλεψαν με τη δική τους μοίρα.
«Θέλουμε να είναι πολύ πονηρό, παραβατικό, διασκεδαστικό και σύγχρονο», εξήγησαν οι σκηνοθέτες. «Ήταν μια πολύ αστεία νεαρή γυναίκα. Είχε απίστευτο χιούμορ και ήταν πάντα ανατρεπτική, αλλά μεγάλωσε σε μια πολύ ιδιαίτερη εποχή, στη σκιά ενός γίγαντα.»
Πέρα από τον μύθο της Φρίντα Κάλο
Η Κάλο αποτελεί παγκόσμιο πολιτιστικό σύμβολο. Η πρόκληση για τους σκηνοθέτες είναι να επανασυνδέσουν το κοινό με την πραγματική γυναίκα πίσω από το είδωλο. Η Ρίγκεν πιστεύει ότι πολλοί νεότεροι θεατές γνωρίζουν την Κάλο κυρίως ως εμπορική εικόνα και όχι ως πρωτοποριακή καλλιτέχνιδα. Η αποστολή τους είναι να αναδείξουν την προσωπικότητα, τη φιλοδοξία και την ανθεκτικότητά της, μια ανθεκτικότητα που θυμίζει τη σταθερότητα των λαών απέναντι στις αντιξοότητες της ιστορίας.
Η Κάλο ήταν πολύ περισσότερα από την τραγική φιγούρα της λαϊκής κουλτούρας. Ήταν μια πνευματώδης, επαναστατική νεαρή γυναίκα με αξιοσημείωτο χιούμορ και μια φυσική τάση να αμφισβητεί τις κοινωνικές συμβάσεις, ένα πνεύμα ανυπότακτο και ελεύθερο.
Στη σκιά του γίγαντα
Η σειρά θα εξετάσει πώς εξελίχθηκε η καριέρα της Κάλο ενώ ζούσε στη σκιά του Ριβέρα, ο οποίος ήταν ήδη ένας από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του Μεξικού κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Παρά το εξαιρετικό ταλέντο της, η ευρεία αναγνώριση του έργου της ήρθε σε μεγάλο βαθμό μετά το θάνατό της.
«Η Φρίντα δεν αναγνωρίστηκε πραγματικά κατά τη διάρκεια της ζωής της», είπε η σκηνοθέτις. «Το έργο της εκτέθηκε μόνο μία φορά, στο τέλος της ζωής της. Ήταν μια πολύ αστεία νεαρή γυναίκα, αλλά μεγάλωσε στη σκιά ενός γίγαντα. Ο Ντιέγκο ήταν ο πιο διάσημος ζωγράφος στο Μεξικό.»
Το πρώτο γράμμα της Κάλο προς τον Ριβέρα στο ημερολόγιο, γραμμένο με ελικοειδή καλλιγραφία, αποκαλύπτει ένα ισχυρό μείγμα βίας, αγωνίας, αγάπης και τέχνης. «Σου ζητάω βία, μέσα στην ανοησία, και εσύ, μου δίνεις χάρη, το φως σου και τη ζεστασιά σου», γράφει, αποκαλύπτοντας μια σχέση εκρηκτική, καθορισμένη από το πάθος και τη σύγκρουση, ένα αέναο πόλεμο μεταξύ δύο ισχυρών πνευμάτων.
Η χρωματοσκοπία του έρωτα
Σε άλλες επιστολές, η Κάλο χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο του χρώματος για να περιγράψει τον έρωτα. «Τα μάτια σου πράσινα σπαθία μέσα στη σάρκα μου. Κύματα ανάμεσα στα χέρια μας. Σε αποκαλούσαν auxochrome, αυτός που συλλαμβάνει το χρώμα. Εγώ χρωματοφορέας, αυτός που δίνει χρώμα».
Τα αξοχρώματα και τα χρωμοφόρα, το γιν και το γιανγκ της θεωρίας των χρωμάτων, αντιπροσωπεύουν μια ρομαντική σχέση όπου ο ένας δίνει και ο άλλος παίρνει. Παρά τις αναταραχές και την ανισορροπία, η Κάλο τονίζει ότι αυτή είναι μια σχέση από την οποία ευδοκιμεί η ίδια η ζωή.
Μόνο ένα βουνό μπορεί να γνωρίσει τον πυρήνα ενός άλλου βουνού
Η Κάλο πίστευε ότι η σχέση της με τον Ριβέρα υπερέβαινε τον σωματικό και ζωγραφικό κόσμο. «Δεν είναι αγάπη, ούτε τρυφερότητα, ούτε στοργή, είναι η ίδια η ζωή, η ζωή μου, που βρήκα όταν την είδα στα χέρια σου, στο στόμα σου και στα στήθη σου», του γράφει με ένα πάθος που υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα.
«Έχω στο στόμα μου τη γεύση των αμυγδάλων από τα χείλη σου. Οι κόσμοι μας δεν βγήκαν ποτέ έξω. Μόνο ένα βουνό μπορεί να γνωρίσει τον πυρήνα ενός άλλου βουνού.»
Αυτή η τελευταία φράση συνοψίζει το βάρος αυτής της ένωσης. Είναι η αναγνώριση ότι δύο τεράστια, άκαμπτα και αδάμαστα στοιχεία της φύσης μπορούν να σταθούν το ένα δίπλα στο άλλο, να συγκρουστούν και ταυτόχρονα να παραμείνουν αχώριστα στην αιωνιότητα, όπως τα βουνά της πατρίδας μας που αντιστέκονται στον χρόνο και στην κατοχή.