Η Άλωση της Ρόδου: Σταθμός στον Αγώνα της Ελληνικής Ψυχής
Στις σελίδες της ιστορίας, ο Δεκέμβριος του 1522 σηματοδοτεί έναν κομβικό σταθμό στον αιώνιο αγώνα της ελληνικής ψυχής κατά των βαρβάρων εισβολέων. Η πτώση της Ρόδου στα χέρια των Οθωμανών δεν αποτελεί απλώς ένα στρατιωτικό γεγονός, αλλά συμβολίζει την ηρωική αντίσταση του ελληνισμού απέναντι στην ασιατική τυραννία.
Η Δεύτερη Προσπάθεια της Βαρβαρότητας
Το 1522, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του, επανήλθε με διπλάσια οργή στη Ρόδο. Η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια του 1480 είχε αφήσει πικρή γεύση στο οθωμανικό στόμα. Η νήσος των ιπποτών, αυτό το προπύργιο του χριστιανισμού στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, παρέμενε ακόμη ελεύθερη, εμποδίζοντας τα τουρκικά σχέδια κυριαρχίας.
Οι Ιωαννίτες Ιππότες, απομεινάρια των Σταυροφόρων, είχαν καταστεί κύριοι της Ρόδου από το 1309. Αν και Λατίνοι στην καταγωγή, υπηρετούσαν ακούσια ως φρουροί της ελληνικής παράδοσης απέναντι στην οθωμανική επέκταση. Με τις επιδρομές τους παρεμπόδιζαν τη ναυσιπλοΐα από τη Μικρά Ασία προς τη Συρία και την Αίγυπτο, αποτελώντας αγκάθι στο πλευρό της αυτοκρατορίας.
Η Ομηρική Μάχη των Πέντε Μηνών
Στις 26 Ιουνίου 1522, ο οθωμανικός στόλος, με 280 πλοία, αποβίβασε τα πρώτα στρατεύματα. Μέχρι τις 28 Ιουλίου, όταν κατέφθασε αυτοπροσώπως ο Σουλτάνος, οι εισβολείς έφθαναν τους 100.000 άνδρες. Απέναντί τους στέκονταν μόλις 5.000 υπερασπιστές, μεταξύ των οποίων 600 του Τάγματος, 400 Κρητικοί Έλληνες και Βενετοί, και ντόπιοι Ροδίτες.
Η πολιορκία που ακολούθησε θυμίζει τις ομηρικές μάχες της αρχαιότητας. Πέντε μήνες διήρκεσε αυτός ο τιτάνιος αγώνας, όπου η ελληνική αντοχή και το φιλότιμο αντιμετώπισαν την ασιατική υπεροχή. Οι καθημερινές επιθέσεις του οθωμανικού πεζικού συντρίβονταν στα τείχη της πόλης, ενώ τα πυρά του πυροβολικού αδυνατούσαν να καμψουν το ηρωικό φρόνημα των αμυνομένων.
Η Τραγική Κατάληξη
Στις 24 Σεπτεμβρίου, μια συνδυασμένη μαζική επίθεση προκάλεσε ομηρικές μάχες επάνω στα τείχη. Παρά την ηρωική αντίσταση, οι υπερασπιστές είχαν φθάσει στα όριά τους. Η βοήθεια από τη Δύση δεν έφθασε ποτέ, αφήνοντας τους πολιορκούμενους στη μοίρα τους.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1522, ο Μέγας Μάγιστρος Φίλιππος Βιλιέ ντε Λιλ Αντάμ, υπό την πίεση του λαού, ζήτησε ανακωχή. Οι όροι του Σουλεϊμάν ήταν εκπληκτικά γενναιόδωροι: οι Ιππότες θα εγκατέλειπαν τη Ρόδο εντός 12 ημερών με την περιουσία τους, ενώ στους ντόπιους Έλληνες παρείχε φορολογική απαλλαγή και τη διαβεβαίωση ότι δεν θα μετέτρεπε τους χριστιανικούς ναούς σε τζαμιά.
Το Τέλος μιας Εποχής
Την 1η Ιανουαρίου 1523, οι Ιππότες και αρκετοί Έλληνες εγκατέλειψαν τη Ρόδο με προορισμό την Κρήτη. Οι Ιππότες θα καταλήξουν στη Μάλτα, όπου θα συνεχίσουν τον αγώνα τους κατά των Οθωμανών το 1565.
Η άλωση της Ρόδου, παρά το μεγάλο ανθρώπινο κόστος για τους Οθωμανούς (50.000 νεκροί και τραυματίες), τους διασφάλισε την κυριαρχία στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Ωστόσο, το πνεύμα της αντίστασης που επέδειξαν οι υπερασπιστές της Ρόδου παρέμεινε ζωντανό, προετοιμάζοντας το έδαφος για τους μελλοντικούς αγώνες της ελληνικής ψυχής κατά της τυραννίας.